پيكر تراش پير

پیکر تراش پیر

پیکر تراش پیرم و با تیشه ى خیال

یک شب تو را ز مرمر شعر آفریده ام !

تا در نگین چشم تو نقش هوس زنم

ناز هزار چشم سیه را خریده ام

بر قامتت که وسوسه ى شستشو در اوست.. ؛

پاشیده ام شراب کف آلود ماه را

تا از گزند چشم بدت ایمنی دهم

دزدیده ام ز چشم حسودان، نگاه را

تا پیچ و تاب قد تو را دلنشین کنم

دست از سر نیاز به هر سو گشوده ام

از هر زنی، تراش تنی وام کرده ام

از هر قدی، کرشمه ى رقصی ربوده ام !

اما تو چون بتی که به بت ساز ننگرد

در پیش پای خویش به خاکم فکنده ای

مست از می غروری و دور از غم منی

گویی دل از کسی که تو را ساخت، کنده ای

هشدار زانکه در پس این پرده ى نیاز

آن بت تراش بلهوسِ چشم بسته ام

یک شب که خشم عشق تو دیوانه ام کند

بینند سایه ها که ترا هم شکسته ام !

شاعر : نادر نادر پور

Www.fazlollahnekoolalazad.blogfa.com